اندرو در این کتاب (که در سال 2010 چاپ شده است) با طرح مجدد و روزآمد پروژه ی آندره بازن- نظریه پرداز بزرگ فرانسوی- در مورد سینما، سعی دارد از پی تحولات برآمده از «رسانه های نو» و تصویرپردازی دیجیتال، بار دیگر به پرسش از امکانات و معنای سینما در هزاره ی جدید بپردازد. او در این کار تلاش دارد نظریه «رئالیستی» بازن را از دام تنگ نظری ها و ذات گرایی منسوب به آن نجات دهد و روایتی انعطاف پذیر از آن ارائه دهد که قابلیت هم سخنی با تحولات جدید سینما را دارد، اما در عین حال امکان موضع گیری در قبال رویکردهایی را به ما می بخشد که، همسو با تحولات اخیر، گاه پیوند سینما و امر واقعی را از اساس نادیده می گیرند و آن را در تصویرپردازی دستکاری شده و نوعی «انیمیشن واقع نما» تحلیل می برند. اندرو بحث خود را نه به صورت انتزاعی، بلکه با رجوع به فیلمهای برجسته تاریخ سینما، به ویژه سینمای فرانسه، و مباحث شکل گرفته پیرامون آنها(از جمله در دوره های مختلف نشریه کایه دو سینما) پیش می برد، و در این میان کانون تمرکز خود را دو فیلم قرار می دهد که رابطه ای معنادار میان آنها قائل می شود: چهارصد ضربه، اثر فرانسوا تروفو، و سرگذشت شگفت انگیز املی پولن، اثر ژان پیر ژونه.
قرائت این کتاب برای تمامی کسانی که به تحولات تاریخ و نظریه سینما، تحولات اخیر در حوزه تکنولوژی دیجیتال و تاثیر آنها بر ماهیت سینما، و آندره بازن و نگره رئالیستی علاقمندند می تواند بسیار روشنگر باشد.
دادلی اندرو (متولد 1945) یکی از نظریه پردازان و پژوهشگران بزرگ سینما و استاد دانشگاه پیل است که کتابهای متعددی در مورد آندره بازن، سینمای فرانسه، و نظریه فیلم دارد.