بهار برایم کاموا بیاور

رمان بهار برایم کاموا بیاور برای نخستین بار در سال 1389 چاپ شد، نخستین رمان مریم حسینیان که نامزد جایزه بنیاد هوشنگ گلشیری هم شد. این رمان نمونه ای برجسته از گونه ی (گوتیک) در ادبیات ایران است، رمانی که در قالب نامه نوشته شده و خبر از درون آشفته ی زنی می دهد در میانه ی فصلی سرد. رمان قصه ی زنی است رمان نویس که همراه همسر و دو فرزندش از هیاهوی شهر خارج می شود و به منطقه ی دور افتاده ای می رود تا آرامش و فرصت بهتری داشته باشد برای نوشتن. ترکیبی از فضای مردد پر اضطراب و درونیات متناقض یک زن هول زده، داستان را پیش می برد و احساس های چندگانه ای برای مخاطب خود می سازد. غافلگیری های متعدد و صحنه های تکان دهنده خواننده را جذب می کند و آماده اش می سازد تا به سپیدی برف مشکوکی چشم بدوزد که انگار نمی خواهد آب شود.