ایالات نیست در جهان

ما را به دنیای پلانکتون ها تبعید کرده بودند. دنیای ریز شده ای داشتیم، در واقع ریزریز شده. حیات ما تک یاخته های حیوانی که تولیدکننده هم نبودیم، در محدوده تاریک و روشن می گشت که شب و روز می نامیدیمش و مجموعش زندگی خوانده می شد… هزاران هزار ما به جرعه ای غذای دیگران از آن می پنداشتیم زنده ایم و غذا می خوریم و عیش می کنیم. در لجّه دریای نیست در جهان روان بودیم، در این زیست بوم معمایی نه خود را می شناختیم نه دیگران را؛ اما پلانگتون بودن و این موجودیت اجباری را انکار کردن و خود را نهنگ پنداشتن مصیبت ما بود.