مالون می میرد

«… جناب بکت، با قدرت و اهمیتی بیش از آنچه در “گودو” به خرج داد، در صدد است رمان را از اجزای مرسوم و بازشناختنی آن – یعنی طرح و موقعیت وآدم ها – عریان کند و در عین حال همچنان خواننده را شورمند و باانگیزه نگه دارد. اتفاقاً ایشان در اغلب موارد علی رغم این که همه چیز علیه اوست سربلند بیرون می آیند… یکی از خوشبین ترین صاحبان قلمْ شخصِ بکت است. در پس آن همه کفرگویی های حسرت آلود علیه انسان، عشقی ناب نهفته است. مضافاً او فردی است صاحب نبوغ: هر جمله طوری به قلم می آید که انگار از پیش وجود داشته است.»-ویلیام بَرِت، «نیویورک تایمز ریویو»«مالون می میرد»، که در اصل به قلم نویسنده‌ی «در انتظار گودو» به فرانسه نوشته شده و باز به دست همو به انگلیسی برگردان شده است، نه رمان که شعر منثور است. تک گویی پیرمردِ مستأصل و درمانده در بستر مرگ است که از زندگی جانش به لب رسیده و خود را تا واپسین دَمْ با گوشه هایی از چند قصه سرگرم می کند. خاطره در خاکسترِ واپسین دَم حیاتِ خردمندْ رو به ضعف می گذارد، خردمندی که دغدغه اش واگویی حقیقت است. خواننده، درست مانند رمان «پینچر مارتین» اثر ویلیام گُلدینگ، در این جا با سطوح مختلف و لایه لایه‌ی «آگاهی» روبه رو می گردد: در «مالون می میرد» توانمندی بکت در نوشتنْ در گرو جولانِ توسَن بی عنان خیال و هم آمیزیِ کلام و تفکر است که هرازگاهی زبان و بیان شکسپیر را به یاد می آورَد.