ژان ژنه و معماری خلا

ژنه در آثار نمایشی اش اصطلاح «معماری خلاء» را به کار می برد. هدف این پژوهش روشن کردن ساخت های مضمومنی ـ نمایشی این معماری با بررسی انواع گسست ها، فاصله ها و شفافیت های خلاء است که خود را در نوعی گسست از واقعیت نشان می دهد. این گسست از طریق «بازی» و نمایش آن در صحنه به شیوه های گوناگون و ابهام میان «واقعی» و «ناواقعی» انجام می گیرد. ژنه با براندازی شخصیت نمایشی به شیوه? غایب و مستهلک سازی بی پایان آن در بازی انعکاس های آینه ای به شفافیتی بسیار فراتر از واقعیت اولیه خود آن دست می یابد. فضا و زمان ژنه ای با درهم شکستن زمان خطی، با توهم، با بازی و با ابهام، می کوشد خلاء واقعیت را در تمام سطوح نمایشی عامل کند و مضمون خلاء را به سرچشمه و غایت هرگونه آفرینش هنری تبدیل کند.