پری فراموشی

مردی شده بود با شنل کهنه که پارگی های زیاد، چیزی از حجاب و مخفی گری برایش باقی نگذاشته بود. از چشم دواندنش شناختمش، و او مرا به جا نیاورد. به تخته سنگی تکیه داده بود و به سیاهی زیر پایش نگاه می کرد. برق شهر قطع بود و زیبایی شب های تهران بی آن همه نقطه ریز روشن، ره گم کرده و خاموش، مردی را به انتظار ظهور، به تخته سنگی صاف و کم یاب میخ کوب کرده بود. پرسیدم: ((دنبال کسی می گردی؟)) ((دیگر خیال آشنایی با هیچ زنی را ندارم.))