کبوترهای طلایی: مجموعه داستان

نخستین روز سه مرتبه برایش چای بردم. هربار لیوان را دست نخورده برگرداندم. فردا و پس فردا هم همین. چهارمین روز پرسیدم: «شما چای نمی خورید؟» نگاهی به سرتاپایم انداخت و گفت: «ته لیوان دیگران را نه.» با دهان باز نگاهش کردم. گفت: «من چای داغ، تازه دم و پررنگ می خورم.» ببخشید گفتم، از در بیرون زدم. فردا لیوان خالی را برداشتم گفتم: «نمی دانستم.» گفت: «اشکالی ندارد.»

در را که باز می کردی، به جای دیوار، دو طول اتاق قفسه های فلزی به صف ایستاده بودند. روبه روی در، میز بزرگ چوبی چهاردست وپا چسبیده بود به زمین و تلفن سیاه زیمنس چمباتمه زده بود