غولواره در مهمانخانه ی درخت بنفش: سه قصه پیاپی

زن آنجا ایستاده در لباس بلند سفیدش،آنجا ایستاده و آنجا نیست.نگاهش را نمیابم.نگاهش در گورستان نیست؛در باغ نیست؛آنجا نیست کنارش می ایستم.سرما به صبح زده ساعت ها ایستاده ایم آفتاب ها ایستاده گاه احساس میکنم آنجا نیست.اما آنجا ایستاده.هزار سال است که ایستاده ایم.نمی دانم چگونه آنجا ایستاده بودیم و کنار هم همدیگر را گم کرده بودیم.رویش به مرداب بود،دست هایش را جستجو کردم،گفت:دایم دعوا میکردن،نمیدانم چند سالم بود شاید نه سالم بود،هشت نمی دانم،دایم دعوا میکردند.ساکت ایستاده بودم.دست هایش یخ کرده بودند،پرسیدم:کی؟نگاهم نکرد.جواب مرا نمیداد.با خودش حرف میزد برای مرداب حرف میزد.