سطرها در تاریکی جا عوض می کنند

با چشم های زرد
پاییز در ایوان خانه نشسته بود
و من پرندگانی پیر فکر می کردم
که دیگر هیچ کوچی
از مرگ دورشان نخواهد کرد
به اینکه
تنها چند پله ایم
در فاصله ی دو پاگرد
و نبض دستهایم
تیک تاک بمبی ست
که زمان انفجارش را پنهان کرده اند
…
پاییز در ایوان خانه نشسته است
و من به دستهای خک فکر می کنم
که حتی اگر تمام جنازه ها را بپوشاند
موهای تو چون گندم زاری
از لای انگشت هایش بیرون می زند.