خط ساحلی

در “خط ساحلی” از ورونیک اولمی ما نه با یک راوی معمولی بلکه با بیماری روانی مواجه هستیم، مطلبی که علاوه بر آشکار شدن ویژگی های شخصیتی روای در طول روایت، شیوه نگارش منحصربه فرد نویسنده نیز به سرعت آن را برای مان آشکار می کند.ما در این اثر در برخورد با جملاتی بسیار کوتاه یا بسیار بلند، جملات یا کلماتی معلق و سرگردان! ( که پس از خواندن جمله یا کلمه بعدی گوینده و جایگاهشان مشخص می شود) و همین طور استفاده بیش از حد معمول از علائم نگارشی، به غیر معمول بودن تراوشات ذهنی شخصیت اصلی داستان پی می بریم، که می شود همین زکاوت و باریک بینی ورونیک را دقیقا نقطه عطف این کتاب به حساب آورد. مخاطب این اثر علاوه بر آنکه دنیا را از دریچه چشم یک بیمار روانی می بیند، که این امر نیز با توجه به صحنه سازی های ناب اولمی، نویسنده ای که پیش از این تجارب زیادی در نمایش نویسی و بازیگری تئاتر داشته، هم زمان به دنیای نشانگان و کلامی آن بیمار هم وارد شده و با تمامی فعل و انفعالات ذهنی او نیز همراه می شود. به راستی مگر راه دیگری هم به غیر از این برای نشان دادن ذهن یک بیمار روانی وجود دارد؟ مسلما ساختار ذهنی یک بیمار روانی که در آن نشانگان به هم بپیوندند و شعاعی از منی را خلق می کنند با ذهن کسی که از آن بیماری روانی رنج نمی برد متفاوت است، و اگر نویسنده ای شهامت آن را داشته باشد که از سخت خوانده شدن کتابش نهراسد قطعا کتابی از این دست خلق خواهد شد. از دیگر نقاط قوت این رمان می شود به دوری جستن نویسنده از آوردن جملات قصار و عدم تلاش او در ضربه فنی کردن مخاطب با درسی اخلاقی یا موعضه اشاره کرد. ورونیک اولمی در این اثر می کوشد تنها با فروبردن مخاطب درکالبد یک انسان دیگر، آن هم انسانی که دردهای بسیاری را از جانب جامعه به دلیل منزوی و افسرده بودنش متحمل شده، او را از جایگاه قضاوت پایین کشیده و به دیگری تبدیل کند! در نیجه حس قضاوت او را به بالترین و زیباترین حس انسانی یعنی همدردی تبدیل کند.فروشگاه اینترنتی سی بوک