ایتسی بیتسی: تئاتر به مثابه زندگی

«آیک مُرد…شب سال نو در سائونته بودم که خبردار شدم. من و تورگیر، شب سال نو، دست در دست یکدیگر در امتداد ساحل قدم می زدیم. برف باریده بود. هوا روشن و ساکن بود. بدون آیک. بدون کلمات. نیروهای تاریکی هستند که نابینایت می کنند، نیروهای تاریکی هستند که بینایی می بخشند. نیروهای تاریک ما را با خود می برند. به کجا؟ نمی دانیم…»[از متن کتاب]