الیزابت (پادگان)

” تفسیر مک گاهرن از آنچه عشق و کنار هم بودن بر سر خانواده ها می آورد دراماتیک و خشن است … سبک نویسندگی او ساده و به دور از خودنمایی است، مکث هایی که در رمان او اتفاق می افتند همچون مکث هایی یک دعا یا یک چکامه اند … ” (کلوم توبین)”به نظر می رسد کلمات در حال محو شدن هستند و شما خود رمان را بی واسطه، می بینید. “(دیردر مَدن)”این رمان یک اثر ظریف، خوش نقش، راستین و شاعرانه است. “(کیت اُبرایان)”هیچکس یأس ایرلندی معاصر را به خوبی مک گاهرن درک نکرده است.” (آنتونی بورجس)