نیچه

همه چیز او را به هیجان می آورد و هیچ چیز او را پایبند نمی کند. همین که موضوعی بکر بودن و جذابیت و راز حیا اش را از دست می دهد، آن را بی هیچ ترحمی رها می کند، بی اینکه به کسانی که بعد از او می آیند حسادت کند. نیچه هم از ورای تمام شناخت ها، شناخت را می جوید، شناختی که به طرزی ابدی غیر واقعی است و هرگز کاملا دست یافتنی نیست. چیزی که سر حد رنج و نومیدی او را برمی انگیزاند، نه تصرف کردن، نه تصاحب کردن و نه لذت بردن است، بلکه همیشه پرسش کردن، جست و جو کردن و شکار کردن است.