شب بی پایان تاملی است درباب نسبت های نظری و تاریخی میان روان کاوی و سینما. هریک از مقالات این که بر تاریخ موازی این دو حوزه تمرکز می کنند، به ارزیابی شباهت ها و تفاوت های «سینمای مبتنی بر نماکاوی» و کردار روانکاوانه می پردازند و مخاطرات مقایسه ی سازوکار روان کاوی و سالن های تاریک سینما را نشان می دهند. در این میان، به رغم مخالفت هایی که فروید با سینما داشت، پرسش شب بی پایان این است که چگونه می توان میان «سوژه های خط خورده ی روان کاوی» و «چشمان تیغ خورده ی سینما» پیوندی برقرار کرد.