مگر چراغی بسوزد

کتاب حاضر، دربرگیرندة سیزده داستان کوتاه فارسی است. «و چشم هایم در آیینه»، «من ویران شده ام»، «چهار تابستان خوشبختی»، «هزا سال تنهایی»، «گاگیو»، «با دامنی پر از گل»، «مگر چراغی بسوزد»، «خواب بلند ارغوان»، «شبی بیرون از خانه»، «جنگ…»، «خانه به خانه»، «نخستین شب راوی»، «در آن اتاق رو به حیاط» و «تسخیر»، عنوان داستان های این مجموعه هستند. نگارنده در برخی از داستان های این مجموعه، اشارة مستقیمی به شخصیت های مورد نظر خود در عالم واقعی دارد، اما در برخی دیگر اشارة غیرمستقیم می کند. در این داستان ها آدم های شکست خوردة نومید، آدم های درمانده از رنج سالیانی که بر آن ها رفته، آدم هایی که مرگ با لبخندی شیرین و روی خوش، به آستانة اتاقشان تکیه زده است و آدم هایی که از دل تاریخ بیرون آمده اند تا گذشتة پر افتخارشان را حاضر کرده باشند و حتی جنگ زده ها، جمع آمده اند تا با سی و چند سال فاصله، در این مجموعه مروری بر احوالشان شده باشد.