پنجره مخفی، باغ مخفی

«شما داستان من رو دزدیدید.» مردی که در ورودی در ایستاده بود، این را گفت. «شما داستان من رو دزدیدید، و در این باره باید پاسخگو باشید. حق، حقه و انصاف، انصاف و بدون تردید باید جواب پس بدید.» مورتون رینی که تازه از یک چرت کوتاه بیدار شده بود و هنوز خود را در نیمه های راه بیداری به دنیای واقعی می دید، اصلاً نمی دانست که در جواب، چه باید بگوید. حرف زدن هرگز برای وی مشکل نبود. البته زمانی که در حال کار بود، بیمار یا سلامت، کاملاً هوشیار یا تقریباً خواب. او یک نویسنده بود. در صورت لزوم برای او کاری نداشت که دهان شخصیتی داستانی را با عکس العمل های تند و صریح پر کند. رینی دهانش را باز کرد، امّا هیچ پاسخ تند و کوبنده ای پیدا نکرد (در واقع حتی پاسخی پیش پافتاده هم نیافت) پس دوباره آن را بست…