این اثر، متنی زبان شناختی در رابطه با نظریه های تاریخی ست که آثار فلاسفه، زبان شناسان و مردم شناسان تاریخی نظیر لوی استروس، لئو اشتراوس، دوسوسور، گادامر، دریدا و برخی دیگر از متفکرین معاصر را دربرمی گیرد. موضوع اصلی این کتاب حول پیدایش متدولوژی های جدید و برقراری پیوندهای جدید میان تاریخ و سایر رشته های علوم انسانی ـ که منجر به ایجاد گرایش بین رشته ای از علم تاریخ شده است ـ می گردد. مدعای کتاب نیز بر مبنای فهم هرمنوتیکال از تاریخ به شیوه «ویلهلم دیلتای» است که در واقع به یک سنت غالب در بازخوانی متون تاریخی، در قرن بیستم بدل شد. موضوع فرعی این اثر نیز «مورخان و چرخش زبانی»ست.کلارک در این اثر و در فصول متعدد، به بازخوانی زبان و ساختارهای آن، تاریخ و نظریه متن تاریخی و همچنین خوانش جدید از الهیات و سنت الهیات مسیحی اروپایی می پردازد و در واقع، آن را به عنوان اثری برای خوانش هرمنوتیکال از متون تاریخی اعصار پیشامدرن، به پژوهشگران عرضه کرده است. اثر مذکور در هشت فصل تالیف شده است.