واقع گرایی در علم: تحقیقی در شان معرفتی نظریه های علمی

مخالفت با واقع گرایی علمی از سه جنبه هستی شناسی،معرفت شناسی و معنا شناسی صورت گرفته است مخالفت از جنبه هستی شناسانه،به این معناست که این دسته از ضد واقع گرایان و وجود هویات و بخش های مشاهده ناپذیر هالم را انکار میکنند.از این رو ادعای واقع نما بودن نظریه ها بی معنا میشود.گروه دیگر از ضد واقع گرایان به دلیل مبانی معرفت شناسانه ی خود که عمدتا مبتنی بر تجربه گرایی است،فرار رفتن از حدود حس و تجربه را خارج شدن از محدوده امکان حصول معرفت می دانند.این گروه نسبت به وجود بخش های مشاهده ناپذیر عالم لا ادری اند و هر گونه ادعایی در خصوص این بخش ها را ناموجه می دانند این دسته دوم گرچه موضع ملایم تری نسبت به گروه اول دارند،همچنان با واقع گرایی علمی در تقابل اند. اما مخالفت با واقع گرایی از جنبه معنا شناسی یا به واسطه انکار استناد صدق و درستی به نظریه ها و گزاره های نظری است ی به جهت انکار معنای یکسان واژه ها در نظریه های مختلف است.در هر حال نزاع بین واقع گرایان و د واقع گرایان علمی مبتنی بر دو نوع استدلال تاریخی و فلسفی است .کتاب حاضر دو دسته استدلال تاریخی و فلسفی علیه واقع گرایی را به چالش کشیده و با ارزیابی قوت و ضعف استدلال های هر دو طرف منازعه به این نتیجه رسیده است که موضع واقع گرایی علمی موضع قابل دفاع تری است.