فضا به مثابه ی پشتیبان: نگاهی به رویکردهای پدیدارشناسانه در هنر مدرن

روایت این کتاب از بیابانی از احساس خالص مالویچ شروع می شود و با گذر از اتوپیای کانستراکتیویسم، برنامه ای را دنبال می کند که هدفش تجربه پذیر ساختن پدیده ی خالص است: «نور و فضا» جنبش دهه ی 1960 گروهی از هنرمندان کالیفرنیای جنوبی که فهم متفاوتی از هنر را پیشنهاد می کنند. هنر آن ها نه کمّی، بلکه کیفی است و این «کیفیت» احساس و ادراک می شود. این جریان از هنر است که در مقابل مفهوم (کانسپت)، ادراک (پِرسپشن) را می نشاند و با حساس ساختن حواس، به دنبال تجربه ی خود واقعیت است نه بازنمایی آن؛ این هنر به چیزی فراتر از ماده دست می یابد که حتی شروع و پایانی هم ندارد.