فعل: شطحیاتی در دستور

در جایی از نمایشنامه یکی از آدم­ها می­گوید:
«انسان نخستین نمی­گفت می­رم، می­رفت.
نمی­گفت بده، می­گرفت. نمی­گرفت می­خوام بخورم،
می­خواست و می­خورد.»
نمایشنامه «فعل» شرح هبوط «فعل» به مثابه کنش است
در «فعل» به مثابه زبان، هبوطی که در آن عشق
از کنش به کلام تنزل می­یابد و «فعل» از زندگی
رخت بر می­بندد.
کوشش آدم اصلی نمایش برای فهم این معناست
که آیا عشق را می­توان از چارچوب زبان
به کنش محض فرا برد و آن را تا نهایی­ترین مرزهایش
پیش برد؛ به جایی که زبان به انتها می­رسد و
تنها فعل ناب باقی می­ماند.
نمایشنامه «فعل» درامی عاشقانه است،
اما به شکل یک جمله در هم ریخته طولانی که فعل­هایش
جابهجا شده­اند.