سایه

از جلوی اتاق آرش کخ رد شدم یک یلحظه وسوسه شدم به اتاقش بروم ولی پشیمان شدم خاطرات شب آخر لبخندی روی لب هایم آورد ولی زیاد دوام نیافت وقتی دستگیره ی کتابخانه را پایین کشیدم و وارد شدم تمام دلهره ها دلشوره هایی که داشتم از بین رفت البته من از بچگی همین حس را داشتم هروقت وارد کتابخانه ی پدر و یا زمان سکونت در منزل عمه فتانه وارد کتابخانه ی کامران خان می شدم تمام ناراحتی هایم را فراموش می کردم و به آرامش خاصی می رسیدم احساس عجیب و دوست داشتنی که هروقت احتیاج به تنهایی داشتم فقط کتابخانه آرامم میکرد بودن در سکوت و جایی که دیوارهایش از کتاب درست شده بود و مرا از دنیای بیرون جدا میکرد را خیلی دوست داشتم.