این کتاب به بررسی پیدایش تجسم،تصویر ذهنی و نماد آفرینی در بازی و رویا می پردازد.دوره ای از رشد را در نظر میگیرد که طی آن اندیشه تجسمی نوظهور به تدریج به سوی اندیشه منطقی و مفهومی پیش میرود.در این دوره اندیشه و زبان اولیه کودک برای بیان تجربه های شخصی و درک رویدادها اجتماعی ناکافی است و کودک نیاز به پشتیبانی نظامی از نماد ها دارد،تا بتواند رویدادهای غایب را مجسم و درک کند.از این رو اندیشه ی کودک نمادین،و میان بازی،تقلید و سازگاری در نوسان است.
پیاژه با مطالعه ی دقیق این این دوره،نظریه روان کاوان مشهوری مانند فروید،سیلبرر،آدلر و یونگ را بررسی و نقد میکند و نظریه ی علمی جالبی درباره نماد آفرینی«خودآگاه و ناخودآگاه»ارائه میدهد.