خالی بزرگ

رمان خالی بزرگ از آن رمان هایی است که دلت می خواهد زمان متوقف شود؛ نه مجبور شوی برای غذا خوردن کنار بگذاری اش و نه حتی انگشتت را بگذاری لای کتاب و سرت را بلند کنی تا عقربه های ساعت را ببینی که کجای دایره سرگردانند. «نیلوفر» قهرمان و راوی را از همان سطرهای نخست رمانش می شناسی؛ زنی سی و چند ساله. از همان سطرهای نخست می فهمی که نیلوفر، یکی از زنان طبقه مرفه جامعه است که اوقاتش یا در پاساژگردی و به قول خودش شاپینگ می گذرد یا در آرایشگاه. گاهی هم طبق برنامه با دوستان چندین ساله اش دورهم می نشینند و فال می گیرند تا ببینند حلقه ازدواجی ته فنجان شان نشسته است یا هنوز بخت شان توی فنجان گیر نکرده. نیلوفر که کم از این مردها از توی فنجان قهوه اش بیرون نیامده، این یکی یعنی «مسعود» را اولش خیلی جدی نمی گیرد اما بعد که متوجه می شود «مسعود» چقدر دلش می خواهد زنی داشته باشد که ویزای اقامتش را به او دو سالی قرض بدهد تا بروند آن سوی آب و بعد جدا شوند، او هم دلش گیر می کند