در قطار بوداپست به مقصد وین، جسی، دانشجوی جوان امریکایی، با سلین، یک دختر جوان فرانسوی آشنا می شود. جسی در پایان یک رابطه ی عاشقانه است و سفر اروپایی اش هم دارد تمام می شود، هر دویشان به سرعت جذب همدیگر می شوند. با اینکه می دانند تنها باری است که با همدیگر دیدار می کنند، هر دو سعی می کنند در طول چند ساعتی که در وین هستند، درباره خودشان به طور کامل صحبت کنند و در نهایت قرار می گذارند که دوباره با یکدیگر ملاقات کنند.
تقریبا ده سال بعد، جسی که حالا یک نویسنده شده و به خاطر رمانش به سفری اروپایی آمده، سلین را در یکی از کتاب فروشی های پاریس ملاقات می کند. باز هم وقت آن دو محدود است، آنها هم سریع سعی می کنند تجربه ای را که در ارتباط اول با هم داشتند زنده کنند و از زندگی همدیگر بیشتر باخبر شوند…
«آشنایی»، قاعدتا، همان «شناخت» نیست؛ «دیگری» را نمی شود شناخت؛ می شود کم کم آشنا شد و این «تصورن هر آدم است که دست آخر، جای «شناخت» را می گیرد و خیال می کند که آن «دیگری» را می شناسد و، ناگهان، وقتی به خیال خودش همه چی را درباره ی او می داند، می بیند که حرکتی از «او» سر زده است، یا جمله ای را به زبان آورده که نشان روشنی ست از نشناختن. یعنی می شود دوست داشت بدون اینکه، حقیقتا، آن دیگری را شناخت؟
برگرفته از موخره کتاب- محسن آزرم