در این کتاب ارتباط میان «عباس کیارستمی» و «ساموئل بکت» در نوع تفکر فیلم سازی آشکار می شود. نویسنده می کوشد اثبات کند که این دو کارگردان با استفاده از «عدم نمایش»، موضوع موردنظر خود را به بیننده نمایش می دهند. این حذف تعمدی و غیر تعمدی باید به خاطر رویارویی آنها با زیبایی شناسی شرقی باشد. در ادامه نویسنده درباره حضور زیبایی شناسی اشعار کلاسیک فارسی (حافظ و خیام) و اشعار مدرن فارسی (سپهری و فرخزاد) در آثار کیارستمی بحث می کند و به زیبایی شناسی «کمینه ای» در اشعار به سبک «هایکوی» کیارستمی و عکس های او از مناظره می پردازد که پر از فضاهای خالی هستند. در پایان علاقه کیارستمی را به درختان بررسی و ادعای او مبنی بر این که درختان عامل همبستگی انسان با طبیعت هستند، تحلیل می کند.