می درخشد

بنشینید!… خواهش می کنم!…خواهش می کنم را بست تنگ جمله ی امری اش تا ضرب آن را بگیرد. به گمانم رُل مرد عاشق پیشه خسته اش کرده و وقتش بود برود در قالب خودش! نقش چند لحظه قبل نه تنها به مذاق او ننشسته بود که مرا هم ترسانده بود! اگر فیلم آدم خوارها را هم می دیدم و مارهای آناکوندا، این قدر نمی ترسیدم که این لحظه ترسیده بودم! این مرد، مار صفت است! آدمی را طلسم می کند، مغزش را می خورد و به قلبش زهر می پاشد! باید فرار کنم قبل از این که طعمه شوم!نگاهم در نگاه مار بود و باز دو قدم دیگر عقب برداشتم، دل می خواست چشم برداشتن از مار و هیپتونیزم نشدن، اما بیشتر از آن، دل می خواست ماندن و بیشتر اسیر شدن! بنای دویدن گذاشتم!