شاملویی که من می شناختم

کسی نبود که حالا مثلا نه با یادداشتی یا حتی نقدی بر شعرهایش یاذکر خاطراتی از او،شیرازه اش را ببندیم و گفته باشیم ادای دین کرده ایم.او ایستاده بود بر قله ی رفیع شعر معاصر این مرزوبوم که نه من،بل خیلی ها نتوانستند طی نیم قرن،جامه ای نه به اندازه های قد و قواره ای هفتاد و چند سالگی اش،بل نه حتی متناسب با ایام جوانی اش بدوزند.