شبح میکونوس: شکافتی از یک ماجرای واقعی

در ابتدا سپیدی بود و سپیدی، بعد آرام آرام تیرگی بدان راه یافت. حرف درون من با رنگ های تیره و مغموم قابل گفتن بود. با حرکت قلم مو به تیرگی جان دادم، زندانی را تصویر کردم در اعماق، که لان? زندانیان محصور در تاریکی، بی هیچ پوشش و لباسی. بدون هیچ گوشت تنی! «ما زندانی ها مرحله به مرحله گوشت تنمان ریخته می شد؛ هنگام دستگیری، موقع بازپرسی، وقتی صدای چکش قاضی در صحن دادگاه طنین انداز می شد، موقع خواندن رأی محکومیت، در لحظه شماری ها برای فرارسیدن وقت ملاقات، وقتی در خوابی عمیقی و مأمورها غفلتاً به سلولت می ریزند، زمانی که دلت می گیرد و کسی نیست باهاش درددل کنی و می شکنی و هق هق می زنی زیر گریه…»