کابوس های بیروت

آن روز صبح وقتی از ماشین پیاده شدم و تا اطلاع ثانوی صحیح و سالم وارد خانه شدم. نمی دانستم این آخرین باری است که تا چندین روز دیگر می توانم خانه را ترک کنم… و همان لحظه که در را پشا سرم می بندم، دارم آن را به روی زندگی و امید می بندم… و زندانی کابوسی طولانی می شوم – سخت طولانی.با برادرم به خانه برگشته ان تا با هم نقش زندانیان را بازی کنیم…اگر می دانستیم در راه برگشت چیزی برای خوردن می گرفتیم…اگر می دانستیم شاید برنمی گشتیم … و اگر… و اگر…. و اگر را در خاک پشیمانی کاشتیم و ای کاش درو کردیم! کجا زندگی می گنم؟ این سوال یادآور واقعیتی وحشتناک بود. وسط میدان جنگ زندگی می یکنم بی هیچ سلاحی و بی آن که کاری از دستم برآید، جز همین کشیدن قلم بر کاغذ و به جا گذاشتن سطرهایی لرزان مانند رد خونبن مجروحب که در پنبه زار سپید سینه خیز می رود…