شاهنامه نگاری: گذر از متن به تصور

ادبیات را نخواهیم شناخت، اگر فقط ادبیات را بشناسیم. در نور دیدن مرزهای ادبیات، همان گمشده مطالعات ادبی امروز ماست، پژوهش های دانشگاهی ما از یک فقدان بزرگ رنج می برد و آن محصور شدن مطالعات ادبی در درون خویش یا به اصطلاح جزیره ای شدن آن است که حاصل آن چیزی جز تنزل ادبیات به فرم و فاصله گرفتن از قابلیت های پژوهشی آثار ادبی نیست. برای عبور از این سد بزرگ، راه های متعددی وجود دارد. ادبیات و نگار گری می تواند باب بحث های تازه ای را در این زمینه بگشاید. تصویرگاه متن را به معنای خاصی محدودگاه معانی تازه ای برای آن مطرح می کند پژوهش حاضر با توجه به این ضرورت ، به سراغ شاهنامه فردوسی رفته است تا نشان دهد که چگونه نگاره ها می تواند متن ادبی را پویا و گویا نگاه دارند.