نیویورک به دیترویت

دوروتی پارکر از شاعران و نویسندگان نامدار امریکایی در نیمة اول قرن بیست بود که نقدها، داستان ها و طنزنوشته هایش از او نویسنده ای تاثیرگذار ساخته بود. وی از ابتدای انتشار نیویورکر با این مجله همکاری داشت و در حوزه های سیاسی و اجتماعی می نوشت. پارکر در سال 1929 جایزه ی ادبی اُ. هنری را از آن خود کرد.این مجموعه شامل بیست و دو داستان کوتاه از این نویسندة زن است است که واجد سویه های اجتماعی و انتقادی با لحنی طنزگونه اند. او در این داستان ها به سراغ روابط زناشویی و عادات و سکنات مردم طبقة متوسط امریکا رفته و واقعیات زمان خود را با زبانی کنایی و اغلب هجوآلود به تصویر کشیده است. بیشتر شخصیت های این داستان ها را زنان و مردان جوان تازه متاهل و یا سالمندان گریزان از عادت های روزمره تشکیل می دهند که روابط و احساساتشان مترصد اتفاقی ناچیز است که اغلب این اتفاق نیز در داستان می افتد و مسیر روابط آدم ها را تغییر می دهد.در داستان «خب» از این مجموعه می خوانیم: «مرد جوان سر جایش نشست، به پشتی زبر و سبز صندلی، روبروی زن جوانی که لباس شکری رنگ پوشیده بود تکیه داد. زن جوان به تازگی یک تخم مرغ پوست کنده به نظر می رسید. کلاهش، یقه پوستش، کت و دستکش هایش، همه و همه از تازگی برق می زدند و صاف بودند. روی قوس باریک و لیز کفشش، تکه کاغذی چسبیده بود که قیمت کفش و نام مغازه رویش نوشته شده بود…»