ترسوها

ترس، ریشه های امید را در وجود آدمی می خشکاند و رؤیاهای روشن شب را پیش از آمدن فردا به تاریکی می سپارد. هنگامی که مردمک های بی قرارت در چشم های معصومت سرگردانند و به دوردست اتفاقات شوم در آینده ای نامعلوم می نگرند، درست در همان هنگام جوانه های خوشبختی سر از خاک برنیاورده می میرند… ؛چراکه تو آن ها را از شکفتن عادت داده ای… . یادداشت های نیمه تمام «نسیم»، مردی خوش تیپ به دست «سلیمی» رسیده و او را برآشفته است. سلیمی کلمه به کلمه شان رامی بلعد و حرف به حرف در لابه لای آن کلمات می دود و درمی یابد که آن یادداشت ها، رمانی ناقص اند که سرگذشت زنی سرشته شده از ترس، درست مثل خودش، است. هراس بر نسیم چیره شده است و نتوانسته است رمان نیمه تمام خود را تمام کند. نسیم از رساندن یادداشت های ناتمام خود به دست سلیمی چه قصدی داشته است؟ آیا او می خواهد سلیمی پایان رمان را بنویسد؟… .