باغ استخوان های نمور

سومین رمان احمد آرام «باغ استخوان­های نمور» بر واریاسیون­هایی از ترس بنا گردیده است؛ چرا که این رویکرد در مقام کنشی برای تعریف تراژدی حاکم بر تاریخ، پیرامون یک ترس جهانی و برآمده از دگردیسی مداوم ترورسیم گسترش می­یابد. شیوه­ی روایی منحصر به فرد نویسنده در ساختار رمان، سیر طبیعی دارد و هرچه پیش می­رود و شاخصه­های هولناک دنیای مدرن یا پسامدرن قابلیت­های درون متن را برجسته می­سازد. از همین روی دست یافتن به تراژدی معاصر، و امکان رسیدن به فضای گوتیکی داستان، لایه­های تو در توی رمان به جذابیت می­رسد. احمد آرام از این راه، جهان بصری رمان را در فرمی دراماتیک باور پذیر می­سازد تا مخاطب با سوگ آواز­های انسان معاصر هماهنگ شود.
«من یه دندون لق دارم، گاهی دلم می­خواد درد بکشم باهاش بازی می­کنم و فشارش می­دم؛ نمی­دونی چه لذتی دارد! دلم می­خواد با زدنم همین درد و برگردونی تو چونه­م. د بزن لاکر دار. خجالت نکش! می­دونم که تو هم به لذت می­رسی، مرادی این­جوری زیادن، مردایی که وقتی زناشونو زیر دست و پا می­گیرن انگار دارن تانگوی یه نفره اجرا می­کنن.»