خدا مادر زیبایت را بیامرزد

مادر بلند شد نشست روی تشکش، نگاه کرد به من. حق داشت. نگفته بودم. نمی­دانست آن­شب کجا مانده­ام. خبر هم نداشت چه بلایی سرم آمده. باران را هم نمی­شناخت. نه به اوگفته بودم. نه به رعنا. به هیچ­گس نگفته بودم. خیلی احتیاط می­کردم. اگر می­گفتم آبرویم می­رفت. می­دیدند که با دکتر دوست شده، آبرویم می­رفت.