بازی روی ابر خیال و کودکی های رو به زوال: نقش بازی های رایانه ای در تربیت فرزند

اگر کاری نکند و یک جا بنشیند، همان کودک تو دل برواست که وقتی لبخند میزند، احساس میکنی با هر لحظه لبخندش میشود یک روز شادی کرد، با هر لحظه لبخندش میشود یک روز شادی کرد، اما وقتی هم نشینو هم سخنت میشود، ورق برمیگردد. دیگر در مقابلت یک کودک نمیبینی. کسی را میبینی که از بزرگی فقط قد و قامتش را ندارد. چیزهایی میداند که بزرگ ترها وقتی کوچک بودند، حتی از ذهنشان عبور هم نمیکرد. به قدری در بازی هایی که هدیه پدر و مادرش بوده! نقش های جور و ناجور دیده و به اندازه ای خیالات هپروتی به جانش تزریق شده که دیگر صفای دوران کودکی را ندارد. او دیگر کودک نیست.