فلک انسانیت مدرن در تقلای خودبینانه اش برای رسیدن به ثروت و قدرت خُرد شده است. دنیا در سای? خودپسندی و وحشی گری، کورمال کورمال راهش را پیش می برد. دانش با عذاب وجدان به دست می آید و انسان ها فقط به هوای رسیدن به سود، سخاوت به خرج می دهند. شرق و غرب همچون دو اژدها که در دیگ جوشانی افتاده باشند، در هم می پیچند و بیهوده تقلا می کنند تا گوهر زندگی را بازیابند. ما دوباره به یک نوو وآ نیاز داریم تا این ویرانی عظیم را مرمت کند. ما چشم انتظار آواتار بزرگ هستیم. حال بیایید در این حین که به انتظار نشسته ایم، جرعه ای چای بنوشیم. درخشش عصرگاهی آفتاب روی بوته های بامبو می آرامد، فواره ها با سرخوشی می خروشند و زمزمة صنوبرها از دل قوری به گوش می رسد. بیایید رویای ناپدیدشدگیِ تدریجی را به تماشا بنشینیم و دمی بیش تر در این بلاهتِ زیبا بیاساییم.