در گرگ و میش راه: تلاش مداوم زنی در جامعه ای بسته و مردسالار

زن ها و بچه ها با دیدن من پوزخند می زدند، یعنی که عقلش سر جا نیست. جوری رفتار می کردند انگار من دیوانه شده ام. زنان به من می خندیدند و زخم زبان می زدند. می گفتند از تو دیگر هیچ چیز بعید نیست، ممکن است هرکاری بکنی. اگر زنی می خواست با من دوست باشد از ترس مردم خودش را کنار می کشید . من هم سعی می کردم چشمم به چشم کسی نیفتد، یا نشنوم از من چه می گویند. دیگر خودم هم رویم نمی شد با کسی رفت وآمد کنم، چون طوری رفتار می کردند انگار که من هیچ ام… چند سال طول کشید تا مردم کمتر سربه سرم بگذارند. البته زنان هنوز هم به من نگاه می کنند ولی دیگر چیزی نمی گویند، طوری که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است. اما برای من اتفاقی بزرگ تر از این نمی توانست بیفتد.