قرار ملاقات با زندگی

یک هنرپیشه که شب و روز فقط یک نقش را اجرا می کند روزی بالاخره با آن ایفای نقش یکی می شود. من دچار چنین عارضه ای شده بودم. سیزده سال و نیم تمام، نقش فردی نابینا را بازی کرده بودم و ایفای چنین نقشی برایم کاملا عادی شده بود. زندگی من سخت و پر از استرس و بی اندازه مشقت بار سپری می شد اما اگر امکانات و شرایطش هم موجود بود خواستار عوض کردنش نبودم. انسان حیوانی است که بنده ی عادت های خود است. علاوه بر این، دیوار ساخته شده از دروغی که دور خود کشیده بودم نه تنها مرا در برابر خطرات بیرونی بلکه در برابر مشکلات و معضلات روحی و روانی ای که داشتم محافظت می کرد و درست زمانی که آن دیوار شروع به فرو ریختن کرد پناهگاه خود را از دست دادم.