باغ مهتاب

شاید همه ی اتفاقات خواب بوده و هیچ وقت نه شبی بود و نه بارانی و نه صدایی. خیلی که گذشت من لبریز شدم و قلبم به تکاپو افتاد. باید صدایش را می شنیدم باید باور می کردم. بالاخره تماس گرفتم تا صدایش را شنیدم. همه ی حرف هایی که تمرین کرده بودم فراموشم شد. حال و احوال پرسی کردم و بدون هیچ حرف اضافه ای خداحافظی.