افزایش خشونت و ویرانسازی در مقیاس ملی و جهانی توجه متخصصان و عموم را به یکسان به پژوهش نظری درباره طبیعت و علت های پرخاشجویی معطوف کرده است. این نگرانی عجیب نیست، تعجب آور این واقعیت است که این شیفتگی به تازگی پیش آمده است.
با توجه به این که «پرخاشجویی و ویرانسازی» یکی از مسائل بنیادین نظری در روانکاوی است، اریک فروم به عنوان یک نظریه پرداز روانکاو پیرو مکتب انتقادی بحث محوری این کتابش را به این موضوع اختصاص داده است.
فروم معتقد است که همه شورهای انسانی، چه «خیر» و چه «شر» را تنها به عنوان کوششی برای یافتن معنای زندگی و فرارفتن از وجود مبتذل و صرفاً نگهدارنده زیست، می توان درک کرد. هرچند شورهای پیش برنده زندگی می تواند معنای والاتری از قدرت، شادی، تمامیت و زیست ارائه کند تا ویرانسازی و شقاوت. ولیکن اینان به همان اندازه گروه نخست می توانند پاسخی به مسأله وجود انسان باشند.
در مباحث آغازین این کتاب، به مباحثی چون غریزه، رفتار و روانکاوی و نیز به نظریه غریزه گرایان و رفتارگرایان، تفاوت ها و شباهت ها و سپس به نظریه بطلان غریزه باوری، فیزیولوژی اعصاب، دیرین شناسی و انسان شناسی – از گذشته تا حال – پرداخته است و در ادامه به نظریه پرخاشجویی و ویران سازی، گونه ها و وضعیت های آن می پردازد.
در مهمترین بخش کتاب، شخصیت های جبار و شقاوت پیشه را تحلیل می کند و نیز به مفهوم «مرگ دوستی» و تحلیل ماهیت روانکاوانه آن می پردازد.
در انتها نیز پرخاشجویی و ویرانسازی را از دیدگاه فروید بررسی می کند. بی شک این کتاب یک راهنمای خوب و عملی برای بررسی روانکاوانه انسان و به طور کلی گامی در جهت خودکاوی و روانکاوی خواهد بود.