آوازه های دوردست: مجموعه داستان

پشت پنجره ی مه گرفته نشسته ام و با یک تیغ زنگ زده، کلمات را از داستان حذف می کنم. کلمات مشکوک و کلمات وراج را؛ طنین بی تسلای آوازهای دوردست را؛ ذبح ذبیح و زجر گوهر را؛ هجاهای بی پروای پریش و پرخاش را. فکر می کنم حق با مسیح است. بهتر است اندوه را پنهان کرد و به جای گفتن داستان، پیکره ای تراشید با کمرگاهی مواج، که فقط باید چندماهی از آن گرفت. بقیه خرده ریزه ها و واژه ها و بچه ماهی ها را هم همراه شاعر به اقیانوس سپرد تا شاید کودکی، از پس سالیان دراز، بطری سربسته ای را هنگام بازی کنار ساحل پیدا کند، غول قصه یک بار دیگر آزاد شود و دیگر گول نخورد.