گاه ناچیزی مرگ: رمان درباره زندگانی محیی الدین ابن عربی

این بنای خشت و گلی خانه ی من است، با گنبد کوتاهش، چیزی چون دمل، برآمده از سینه ی بیابان، دورافتاده و تنگ. وقتی به قیلوله دراز میکشم باید خودم را کج کنم از بس این خانه تنگ است و وقتی می ایستم دود آتش که زیر گنبد کوتاهش جمع میشود خفه ام میکند.