روزنامه نگار

خواهی گفت غریبه هیچ نگفتخ بود و حالا که داشت حرف میزد صدایش مردانه بود و با صورتکی زنانه و وقت گفتن نگاهش شبیه نگاه قصابی به جوجه ای خانگی که تازه کاردی شده باشد:«به نفع خودت است که حماقت نکنی فقط میخواهم کمی با هم حرف بزنیم!همین»
و این را وقتی میگفت که دید دستم به طرف در رفت و بعد گفت:«تا بخواهی از در بپری بیرون،من همه گلوله های اسلحه را خالی کرده ام توی کمرت.حالا حرکت کن.»