ویرانه های زمان (مقالاتی درباره “سرزمین هرز”)

سرزمین هرز را عموم منتقدان مهم ترین شعر قرن بیستم نامیده اند. ازرا پاوند، کسی که الیوت شعرش را به او تقدیم کرد و در بار دادن شعر نقشی همچون نقش قابله ها ایفا کرد، شعر را نشانه و توجیهی برای جنبش مدرنیسم در ادبیات نامید. ساختار قطعه وار و معماگونه شعر، که آکنده از تلمیحات و ارجاعات به آثار بزرگ ادبیات جهان و به خصوص ادبیات اروپاست، منتقدان را سال ها به خود مشغول داشته است. حاصل شمار بسیاری مقالات تحلیلی و انتقادی است که تعدادی از آن ها در این مجلد آمده است. مقالاتی که سیر تکوین شعر از سال های دانشجویی الیوت تا سال های بستری شدنش در مرکز توان بخشی لوزان، همکاری پاوند و الیوت برای سرو شکل دادن به اثری هیستریک، زمینه های ظهور شعر در سال های میان دو جنگ بزرگ جهانی، پذیرش شعر در میان منتقدان، و جایگاهش در ادبیات قرن بیستم را بررسی می کنند.