زلمی خلیل زاد را می توان یکی از اثرگذارترین چهره های سیاسی منتسب به افغانستان و آمریکا در تشکیل دولت افغانستان پس از سرنگونی طالبان دانست. او برای گذراندن سال سوم دبیرستان برای اولین بار پا به سرزمین آمریکا می گذارد. زلمی با بازگشت به افغانستان به دانشکده پزشکی می رود اما علاقه اش به دنیای سیاست او را از ادامه تحصیل در پزشکی باز می دارد. با ورود به دانشگاه آمریکایی بیروت فصل جدیدی در زندگی خلیل زاد آغاز می شود و او عملا به دنیای سیاست پا می گذارد. سپس در دانشگاه شیکاگو شرایط طوری رقم می خورد که او رفته رفته به دیپلماسی ایالات متحده بپیوندد و به یکی از نظریه پردازان دولت آمریکا و یکی از برنامه ریزان پنتاگون بدل شود.
«در 24 نوامبر برای شرکت در کنفرانس سازمان ملل متحد به منظور تشکیل دولت انتقالی به بن آلمان رسیدم… دوبینز از قبل اجازه قطعی پاول را برای مذاکره با ایرانی ها گرفته بود. سپس ابراهیمی تمایل دوبینز را برای دیدار با جواد ظریف، معاون وزیر امور خارجه که ریاست هیئت نمایندگان ایران را در بن به عهده داشت، منتقل کرد.»
«در سال 2003 مجموعه ای از گفت و گوها با دیپلمات های ایرانی داشتم تا در مورد آینده عراق با آنها بحث کنم…. ظریف، که آن زمان سفیر ایران در سازمان ملل متحد بود، رئیس طرف ایرانی بود… الان با خودم می گویم کاش هشدارهای ظریف را در مورد بی ثباتی ای که عراق را در دوران پس از جنگ غرق خواهد کرد، جدی می گرفتم.»