خوابنگاری های دوازده سال و یک بهار

این نوشته ها یک گذر صبحگاهی ست.
گذر بامدادی یک آدم بر آن چه شب گذشته دیده، در سفری ناخواسته به دیاری ناشناس، که همین کوچه ی بغلی باشد شاید.
آدم سفر کرده،
اینک با چشمانی پف دار و صورتی ناشسته و دهانی خشک، گوشه ی ملافه را بر پاهای عریانش می کشد و از این سفر می گوید.
و یا به گفتاری بهتر،
سفرنامه اش را می نویسد؛
سفری شبانه به سرزمین خواب
و این می شود
خواب نگاری؛ در دوازده سال شب و یک بهار شب… .