ترانه های عناصر

شعرهای ترانه های عناصر واقعاً مثل شیشه شفاف اند، و مثل راحت الحلقوم از گلو پایین می روند… حتی منتقدانی که تا آن زمان نرودا را، عمدتاً به خاطر عقاید سیاسی اش، نکوهش می کردند، بعد از انتشار این اشعار دیگر مجبور شدند به احترام او کلاه از سر بردارند. آخر چگونه می شود به شاعری که می تواند راجع به چیزهای پیش پا افتاده ای مثل پیاز، هندوانه، نمک یا جوراب شعر بگوید، آن هم در این حد از زیبایی و شکوه، حسی جز تحسین داشت؟ و یا در برابر شاعری که ترانه های فوق العاده فاخر «تماشای پرندگان»، «طوفان»، «پرنده ی زعفرانی رنگ» و «تنبلی» را نوشته است، جز سکوتِ توأم با خوف چه کار دیگری می توان کرد؟