آن ها چه کسانی بودند؟

احمد آرام می کوشد در این اثر رویکردی متفاوت با آثار پیشین خود پیشه کند. او خواسته خواننده را با خلق فضایی کولاژگونه و با تجربه کردن رخدادهای پراکنده و گفتارهای درونی در شکل دادن به ساختار قصه سهیم کند. سردرگمی شخصیت ها در درون مخاطب مونتاژ می شوند تا شاید فاصله ی میان او و داستان از میان برداشته شود.
زخم بستر گرفته بودم و تو مرا بغل کردی و بردی به باغ تیمارگاه. مانند طفل کور و کری مرا از زیر درختان غان عبور دادی. بوی جلبک ها زیر دماغم می زد و مرا خوشحال می کرد. روی نیمکت سنگی می نشینیم و به یک عنکبوت سیاه نگاه می کنیم. چه شد که خواب مان برد؟ نمی دانم اما می دانم که خیلی خسته بودیم. بیدار که شدیم خرت و پرت هایت را دزدیده بودند.