در کتاب حاضر تلاش مؤلف خلق روایتی از نظریه روانکاوانه فیلم است که نقش نقطه ای برای ورود نقادانه به مطالعات سینمایی را ایفا کند. با این کار مؤلف می خواهد نشان دهد که چگونه نظریه های روانکاوی فیلم می تواند به سرتاسر تاریخ نظریه پردازان فیلم از «هوگو مونستربرگ» و «سرگنی آیزنشتاین» گرفته تا «آندره بازن» و «زیگفرید کراکائر» بپردازد و جایگاهشان را با درکی روانکاوانه از روش های گوناگون به کاررفته در سینما تعیین کند. در سرتاسر کتاب فرض مؤلف بر این است که بینش این نظریه پردازان نسبت به سینما فراتر از آن است که خود از آن آگاه بودند.