مهمان ناخوانده

فروید: انسان توی یه زیرزمینه، آقای اوبرزایت. تنها نورش مشعلیه که با تیکه های پارچه و کمی روغن درست کرده. انسان می دونه که این شعله همیشه روشن نمی مونه. انسان مؤمن جلو می ره و فکر می کنه که ته تونل دری وجود داره که پشتش نوره… انسان خدانشناس می دونه که دری وجود نداره، می دونه تنها نوری که هست همون نوریه که خودش با دست های خودش درست کرده، می دونه که پایان تونل پایان خودشه… پس طبیعیه که وقتی به دیوار می خوره دردش بیشتره… وقتی بچه اش رو از دست می ده، همه چیز براش تهی تره… براش سخت تره که نیک عمل کنه…